Kruchość życia od­kry­wa się u je­go końca. Wte­dy żałuje się rzeczy niewy­kona­nych przez nas. Dok­nu­jemy żywo­ta z pre­ten­sją do sa­mego siebie, że znik­niesz nie sma­kując da­nej Ci na ta­cy egzo­tycznej pot­ra­wy, o której zaw­sze marzyłeś, lecz miałeś zbyt mało pieniędzy. Two­je ser­ce było zbyt ubo­gie, by zaz­nać chwały i majętności duchowej. - Cytaty w Butelce

Kruchość życia od­kry­wa się u je­go końca. Wte­dy żałuje się rzeczy niewy­kona­nych przez nas. Dok­nu­jemy żywo­ta z pre­ten­sją do sa­mego siebie, że znik­niesz nie sma­kując da­nej Ci na ta­cy egzo­tycznej pot­ra­wy, o której zaw­sze marzyłeś, lecz miałeś zbyt mało pieniędzy. Two­je ser­ce było zbyt ubo­gie, by zaz­nać chwały i majętności duchowej.


kruchość-życia-od­kry­wa ę-u ­go-końca-wte­dy żałuje ę-rzeczy-niewy­kona­nych-przez-nas-dok­nu­jemy żywo­-z pre­ten­sją
martvakruchośćżyciaod­kry­wa sięu je­gokońcawte­dy żałuje sięrzeczyniewy­kona­nychprzeznasdok­nu­jemy żywo­taz pre­ten­sjądo sa­megosiebieże znik­niesznie sma­kującda­nejci na ta­cyegzo­tycznejpot­ra­wyo której zaw­szemarzyłeśleczmiałeśzbytmałopieniędzytwo­je ser­cebyłoubo­gieby zaz­naćchwałyi majętnościduchowejkruchość życiażycia od­kry­wa sięod­kry­wa się u je­gou je­go końcawte­dy żałuje się rzeczyrzeczy niewy­kona­nychniewy­kona­nych przezprzez nasdok­nu­jemy żywo­ta z pre­ten­sjąz pre­ten­sją do sa­megodo sa­mego siebieże znik­niesz nie sma­kującnie sma­kując da­nejda­nej ci na ta­cyci na ta­cy egzo­tycznejegzo­tycznej pot­ra­wyo której zaw­sze marzyłeślecz miałeśmiałeś zbytzbyt małomało pieniędzytwo­je ser­ce byłobyło zbytzbyt ubo­gieby zaz­nać chwałychwały i majętnościi majętności duchowejkruchość życia od­kry­wa siężycia od­kry­wa się u je­good­kry­wa się u je­go końcawte­dy żałuje się rzeczy niewy­kona­nychrzeczy niewy­kona­nych przezniewy­kona­nych przez nasdok­nu­jemy żywo­ta z pre­ten­sją do sa­megoz pre­ten­sją do sa­mego siebieże znik­niesz nie sma­kując da­nejnie sma­kując da­nej ci na ta­cyda­nej ci na ta­cy egzo­tycznejci na ta­cy egzo­tycznej pot­ra­wylecz miałeś zbytmiałeś zbyt małozbyt mało pieniędzytwo­je ser­ce było zbytbyło zbyt ubo­gieby zaz­nać chwały i majętnościchwały i majętności duchowej

Jeśli nag­rać czas spędzo­ny przez ludzi mo­noton­nie zo­baczyć można by wte­dy jak ubo­gie myśli o działaniu przechodzą im przez głowę. Człowiek god­ny uwa­gi to ta­ki, który pot­ra­fi za­gos­po­daro­wać godzinę aby przeżyć życie bez cienia nu­dy i zakłopotania.Ilu masz przy­jaciół? Na ilu ludzi możesz liczyć? Przez ilu uniknąłeś skan­da­lu? Przez ilu krzyczysz? Ilu Ci po­mogło? Zas­ta­nawiałeś się kiedyś? Ile słów na wiatr poszło, ty­le obiet­nic wtedy Ile war­te dzi­siaj są słowa hipokryty? Co dru­gie wy­darze­nie z je­go życia, czys­ty wymysł Gdzie ho­nor? Dziś du­ma bar­dziej pus­ta niż próżnia Je­dyna praw­da jest cier­pka, ta zaw­sze słuszna Nad­wrażli­wość w ser­cu, kon­trast cha­rak­ter beton Gdyż są ludzie dla których chodzę i za­bijam siekierą.Zbyt często za­pomi­na się, że jes­tem zwykłym człowiekiem. Mówię cza­sem, że ludzie są zaw­sze tyl­ko ludźmi. I ci wy­socy, i ci nis­cy, pre­zyden­ci i zwyk­li obywatele.Dwie Dusze, dwa Ser­ca, dwie pa­ry zielo­nych oczu Spot­kały się na skar­pie prze­ciwieństw losu Żad­ne z nich nie chciało kończyć w ten sposób Dla­tego jed­na ze stron pos­ta­nowiła skorzys­tać z pra­wa głosu Dwie Dusza, dwa Ser­ce, dwo­je Oczu połączo­ne w dwa ciała Te zaś chcą by z tych połówek całość powstała By głosy zadrżały, by ucichł w ser­cu hałas Od zaw­sze ma­my siebie, na zaw­sze nie będziesz sama.Two­je nas­ta­wienie to naj­większa two­ja siła. Możesz nas­ta­wić się sil­nie, że pot­ra­fisz cze­goś do­konać, al­bo i nie. W obu nas­ta­wieniach ci się sprawdzi.Dla chcące­go nic trud­ne­go? O nie… Lecz jeśli w og­rodzie je­go duszy kwit­nie wiara… Pochop­ność myśli do snu kładzie cier­pli­wość… A ser­ce od­wagą pok­rze­pia determinacja… Wte­dy – tak, dla chcące­go nie ma rzeczy niemożliwych. Inaczej, chcący na zaw­sze po­zos­ta­nie tyl­ko marzycielem…